Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Μήνυση κατά δικηγόρου

http://nrdisaster.blogspot.com/2010/05/blog-post_28.html

ΜΗΝΥΣΗ ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΟΥ ΚΑΤΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ 

Κύριε Εισαγγελέα,......................................................για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», για σκόπιμη «γενοκτονία των Ελληνοπαίδων εκ προμελέτης με στόχο το ίδιον οικονομικό όφελος», για καταστροφή της οικογένειας, της ψυχικής υγείας των ελληνοπαίδων κατά συστηματικό τρόπο», για «οργανωμένο έγκλημα», για «προγενετήσια δολοφονία παιδιών», για συστηματική στέρηση απογόνων από τις «πελάτισσές» τους, τις Ελληνίδες για σκόπιμη μείωση του Ελληνικού πληθυσμού και έκθεση του κράτους σε κίνδυνο απέναντι σε εξωτερικούς εχθρούς, «για πιθανή εξώθηση στην πορνεία και για καλυμμένη μαστροπεία – σωματεμπορία;», για έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο, για διατάραξη οικιακής ειρήνης, για οικονομικά έγκλήματα εις βάρος του δημοσίου, αφού καταστρέφουν οικογένειες οι οποίες δεν μπορούν μετά να προσφέρουν στο κράτος, για διασυρμό, και σωρεία κακουργηματικών πράξεων καθ’εξιν κατ’επάγγελμα και κατ’εξακολούθησιν, και κατά συρροή με δόλο και εμπροθέτως, από οργανωμένα βάσει σχεδίου άτομα που δρουν κατά μόνας ή ομαδικά ανά περίσταση από τους κατηγορουμένους, μέσω της λεγόμενης «βιομηχανίας διαζυγίων», όπως:

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Ενα δώρο Χριστουγέννων: Ο μπαμπάς μαζί


Προσκαλέστε τους φίλους σας στο facebook:
1 - Μπείτε στο: http://www.facebook.com/events/209718922440676/
2 - Υπογράψτε τη δήλωση (petition) στην παραπάνω σελίδα
3 - Κάντε κλικ στο 'Προσκαλέστε φίλους' στο άνω δεξιά μέρος
4 - Επιλέξτε όλους τους φίλους σας και κάντε κλικ στο 'Υποβολή'
Δευτέρα, 12 Δεκέμβριος στις 5:00 μ.μ.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

35αρα και χωρισμένη

Η 35άρα που σκανδαλίζει...


undefined

Μας το έλεγαν και δεν το πιστεύαμε. Για μία διαζευγμένη μητέρα γύρω στα 35, που διαμένει στην περιοχή της Τριών Ναυάρχων και η οποία σκανδαλίζει και εξοργίζει τους γείτονές της με τα ερωτικά της παραστρατήματα. Αυτό που έχει εξοργίσει περισσότερο τους γείτονές της, όπως οι ίδιοι αναφέρουν, είναι κυρίως το γεγονός ότι η γυναίκα δεν διστάζει να βάζει στο σπίτι της τον εραστή της την ώρα που μέσα βρίσκεται και η μικρή κόρη της! Και ο εραστής δεν μπαίνει απλώς για συντροφιά ή για καφέ, αλλά για να...
συνευρεθούν ερωτικά. Και επειδή φαίνεται ότι τους αρέσουν τα βίτσια, τα όσα κάνουν φροντίζουν να γίνονται γνωστά τόσο ακουστικά, όσο και οπτικά στους γείτονες. Όσοι διαμένουν στα διπλανά διαμερίσματα ακούνε τις ερωτικές φωνές της 35χρονης και του εραστή της, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που οι απέναντι τους έχουν δει κατά τη διάρκεια της ερωτικής τους πράξης από την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκάμαρας. «Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού βρίσκεται και το παιδί της! Είναι εξοργιστική η κατάσταση», μας λέει η ιδιοκτήτρια ενός από τα απέναντι διαμερίσματα. Η οποία μάλιστα αναφέρει και ένα συγκεκριμένο περιστατικό που είχε συμβεί πριν από μερικούς μήνες και συγκεκριμένα στα μέσα του Σεπτεμβρίου. Όταν η μεγάλη κόρη της βγήκε στο μπαλκόνι αργά τη νύχτα για να καπνίσει και ξαναμπήκε μέσα εμβρόντητη καλώντας την έξω για να... δει κάτι απίστευτο. Και ποιο ήταν αυτό; Την 35χρονη και τον εραστή της να κάνουν... ερωτικά παιγνίδια έχοντας σταθεί στο κατώφλι της... ανοικτής μπαλκονόπορτας! «Έκαναν τα πάντα σε κοινή θέα, αλλά όταν με ειδοποίησε η κόρη μου και τους είδα, τους έβαλα τις φωνές και μπήκαν γρήγορα μέσα», τονίζει η γειτόνισσα.
Εξετάζουν δικαστική παρέμβαση...Πάντως το θέμα έχει θορυβήσει μεγάλο μέρος των κατοίκων της περιοχής. Οι οποίοι συζητούν και προσπαθούν να βρουν τη λύση, σκεπτόμενοι την κατάσταση του μικρού παιδιού της 35χρονης. Μέχρι σήμερα, κάποιοι την έχουν σταματήσει στο δρόμο και της έχουν κάνει μέχρι και παρατήρηση, ωστόσο η ίδια τους αποστομώνει λέγοντάς τους ότι το τι κάνει μέσα στο σπίτι της είναι δικαίωμά της. Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι γείτονες δηλώνουν αποφασισμένοι να το... τραβήξουν, ακόμα κι αν χρειαστεί να απευθυνθούν επωνύμως στις εισαγγελικές αρχές ζητώντας την παρέμβασή τους...
Διαβάστε περισσότερα: http://stoklari.blogspot.com/2011/12/35.html#ixzz1fb336Nus

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Μαθητής σε αμόκ τραυμάτισε με σπαθί 2 άτομα μέσα στο σχολείο


Μαθητής σε αμόκ τραυμάτισε με σπαθί 2 άτομα μέσα στο σχολείο

Το απίστευτο περιστατικό έγινε λίγο μετά τις 11 στο 1ο λύκειο Αμαρουσίου, Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πρόκειται για έναν 18χρονο μαθητή με καταγωγή από την Πολωνία.

Άγνωστό πως ο μαθητής βρέθηκε με ένα σπαθί μήκους τουλάχιστον 80 εκατοστών στα χέρια. Οι πληροφορίες είναι ακόμη ελάχιστες, μόνο βέβαιο είναι ότι ο 18χρονος επιτέθηκε και τραυμάτισε τουλάχιστον 2 άτομα

Όλα δείχνουν ότι ο μαθητής προσπάθησε να μπει στο ......
σχολείο με το σπαθί, αλλά έγινε αντιληπτός από τη φύλακα. Όταν η γυναίκα προσπάθησε να τον εμποδίσει φαίνεται ότι ο 18χρονος της επιτέθηκε και την τραυμάτισε στο χέρι.

Σύμφωνα με κάποιους μάρτυρες ο 18χρονος ήθελε να χτυπήσει τη γυναίκα στο λαιμό, όμως την έσωσε το κασκόλ που φορούσε. Ο υποδιευθυντής που προσπάθησε να επέμβει δέχθηκε και αυτός ένα χτύπημα από το σπαθί, ωστόσο ήταν και αυτός τυχερός η λάμα των 80 εκατοστών του προκάλεσε μόνο ένα επιδερμικό τραύμα.

Οι δυο τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Αγία Όλγα, ευτυχώς με ελαφρά τραύματα.

Μετά την πράξη του ο 18χρονος προσπάθησε να φύγει τρέχοντας από το σχολείο, ωστόσο οι αστυνομικοί ειδοποιημένοι από τους καθηγητές είχαν φτάσει και τον συνέλαβαν μερικά μέτρα πιο κάτω

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Ιστορία παρεμπόδισης επικοινωνίας: Στους 'Πρωταγωνιστές', MEGA, Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ιστορία παρεμπόδισης επικοινωνίας: Στους 'Πρωταγωνιστές', MEGA, Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011
http://europeansocialmovement.blogspot.com/2011/11/mega-6-2011.html  Αγαπητέ κύριε Σπιτάλα Καλημέρα,
Έχω πολύ καλό δικηγόρο, παρόλα αυτά το πρόβλημα είναι ότι παρά τη σχετική απόφαση των Ασφαλιστικών μέτρων από τον Μάρτιο του 2009, η εν διαστάσει πρώην σύζυγός μου, προφασιζόμενη είτε «ασθένειες» είτε «ψυχολογική ταραχή» του παιδιού μου – σημειώνω ότι με το γιό μου έχω μια καταπληκτική σχέση, με ζητάει με κάθε τρόπο και αντιδρά στον αποκλεισμό του από εμένα εκ μέρους της μητέρας του και της οικογένειάς της – μου τον δίνει ελάχιστες φορές και μόνο για μια βόλτα 2 – 3 ωρών. Προσπαθεί απόλυτα μεθοδευμένα και με κάθε τρόπο να περιορίσει στο ελάχιστό την επικοινωνία μου με το παιδί, κυρίως δε στο θέμα της διανυκτέρευσης του παιδιού στο σπίτι του πατέρα του, στο σπίτι που γεννήθηκε ή των ολιγοήμερων διακοπών μας (Χριστουγέννων, Πάσχα, Καλοκαιρινές).
Επί δύο χρόνια και παρά τις καθημερινές μου προσπάθειες (τηλεφωνήματα και μηνύματα SMS) για επικοινωνία με το παιδί, τις συνεχείς κλήσεις των περιπολικών όταν αρνείται να μου δώσει το παιδί και τα διάφορα δικαστήρια, (με την ευκαιρία επισημαίνω ότι το πολυμελές δικαστήριο σχετικά με το διαζύγιο βγήκε πρωτόδικα σε βάρος της), κάνει ότι μπορεί για να αποκόψει την επικοινωνία μου με το μικρό μου αγόρι. Όπως καταλαβαίνετε βιώνω ένα σοβαρό και καθημερινό πρόβλημα, αλλά αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι οι σοβαρές επιπτώσεις στη ψυχολογική κατάσταση του παιδιού, επιπτώσεις τη σοβαρότητα των οποίων, δυστυχώς η «άλλη πλευρά» φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται.
Αυτό είναι το σκηνικό με λίγα λόγια και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο σας.
Παρακαλώ ενημερώστε με για τις χρηματικές υποχρεώσεις μου σχετικά με το σύλλογό σας.
Με φιλικούς χαιρετισμούς  Β. Π.
http://europeansocialmovement.blogspot.com/2011/11/mega-6-2011.html

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Πραγματογνωμοσύνη για επικοινωνία παιδιού-πατέρα φυλακισμένου

Σε πραγματογνωμοσύνη του κ. Γαλανού Ι. που ζητήθηκε όσον αφορά επικοινωνία παιδιού και πατέρα φυλακισμένου, αναφέρει μεταξύ άλλων: '... Επομένως είναι ένα θέμα ζωής, να γνωρίζει την ύπαρξη του πατέρα της αλλά ακόμη και δικαίωμα ζωής, να τον γνωρίζει και να τον βλέπει και να τον συναντά. Αλλά ακόμη και η προσωπικότητα του πατέρα-έστω και 'εγκληματία' ή με μειωμένη ηθική, δεν παίζει και τον αποφασιστικότερο ρόλο στη συναισθηματική σχέση γονιού-παιδιού. Και γνωρίζω από την μακρά μου πείρα στην ψυχοπαθολογία πως υπάρχουν κόρες και γιοί που αγαπούσαν τον πατέρα τους .... Γιατί, η συναισθηματική σχέση αποτελεί ένα προσωπικό βίωμα που δημιουργείται από την συνύπαρξη-συμβίωση-συνάντησης δύο προσώπων σαν ένας από τους ακατάλυτους νόμους της ζωής που συνετέλεσαν στη δημιουργία και την εξελικτική πορεία του ανθρώπου προς το ιστορικό του μέλλον. Από την άποψη αυτή, η στέρηση της επαφής κόρης-πατέρα αφαιρεί την ουσιαστικότερη διάσταση για την μελλοντική ανάπτυξη της προσωπικότητας της μικρής Β.Κ. και γ'αυτό επιβάλλεται να κάνει χρήση του απαράγραπτου δικαιώματος στη ζωή της, δηλαδή να βλέπει, συναντά, γνωρίζει τον εν ζωή φυλακισμένο πατέρα της. Εκδίδεται για δικαστική χρήση'.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Εφηβική κατάθλιψη και απόπειρες αυτοκτονίας

Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούνται
Γράφει: Ευστράτιος Παπάνης*
21/10/2011
Εφηβική κατάθλιψη και απόπειρες αυτοκτονίας
Υπάρχουν κάποια παιδιά, πιο ευαίσθητα, ντροπαλά και εσωστρεφή, εξίσου όμως αθώα όπως όλα τα υπόλοιπα, που ενηλικιώνονται πριν εξαργυρώσουν την ανεμελιά της πρώτης ποίησης, που γερνούν τιθασεύοντας συναισθήματα πιο διατρητικά από όσα αντέχει η αδοκίμαστη ψυχή τους και που το μυαλό τους τυφλώνεται στην ανελέητη αντηλιά της φιλαυτίας των ενηλίκων.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Αδεια στον πατέρα: γονέας, γονείς, γονις, gonis, goneis, goneas

Άδεια μετ’ αποδοχών και στον πατέρα για την ανατροφή του παιδιού του!

Τελικά δεν παίρνει μόνο η  εργαζόμενη μητέρα του παιδιού άδεια μετ’ αποδοχών για την ανατροφή του παιδιού της. Άδεια  δικαιούται και ο άνδρας εργαζόμενος και μάλιστα σε περίπτωση που δεν του δοθεί μπορεί να ζητήσει αποζημίωση!!
Δικαστική απόφαση, ακολουθώντας ως γνώμονα τη συνταγματική κατοχυρωμένη ισότητα των δύο φύλων και κοινοτικές οδηγίες, αναγνώρισε το δικαίωμα άνδρα, δημοσίου υπαλλήλου, να εισπράξει ως αποζημίωση ποσό
10.332 ευρώ συν τους νόμιμους τόκους μίας πενταετίας επειδή η υπηρεσία του αρνήθηκε να του χορηγήσει άδεια ανατροφής εννέα μηνών που ζητούσε, όπως αναφέρει «Το Έθνος».
Το δικαστήριο δέχτηκε ότι η κοινοτική οδηγία κατοχυρώνει το δικαίωμα των ανδρών να κάνουν χρήση της άδειας ανατροφής υπό διάφορες προϋποθέσεις που προσδιορίζονται νομοθετικά.
Δεν μπορεί όμως η άδεια αυτή να χορηγείται άνευ αποδοχών, γιατί στην περίπτωση αυτή θεμελιώνονται παράνομη παράλειψη και δικαίωμα αποζημίωσης.
Ακόμη, ο άνδρας μπορεί να ζητήσει αποζημίωση εφόσον αποδείξει ότι με την άρνηση χορήγησης άδειας ανατροφής υπέστη και άλλου είδους ζημία, όπως για παράδειγμα πρόσθετες δαπάνες για τη φροντίδα του παιδιού του.
now24.gr
Read more: http://gkatzios.blogspot.com/2011/10/blog-post_2252.html#ixzz1awMvi600

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Γυμνοί καθηγητές στο σχολείο

Γυμνό σχολείο!

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011 (από τη Lifo)
"...Το παράδειγμα των αθλητών, των ανέργων και πολλών άλλων γυμνών διαμαρτυρομένων, ακολούθησαν στη Γαλλία 15 καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή πάνω στην απαξίωση και την ...απογύμνωση της δημόσιας εκπαίδευσης. Στο Μανιφέστο που κυκλοφόρησαν, καταγγέλουν ότι οι μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία κρύβουν μία κοντόφθαλμη λογιστική και τεχνοκρατική λογική που δυναμιτίζει τις βάσεις της δημοκρατικής εκπαίδευσης. "Δηλώνουμε ότι σήμερα το σχολείο είναι γυμνό, όχι μόνο γιατί του στερούν τα οικονομικά μέσα, αλλά κυρίως γιατί έχει χάσει βαθμηδόν το νοημά το, καθώς και το ανθρωπιστικό του ιδεώδες, που από την εποχή των Ελλήνων του έδωσε το όνομα του "σχολείου"...."

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

6 σημεία για την επιμέλεια σε πατέρα (αγγλικά)

Top 6 Tips for Dads in a Custody Battle: How to Put Your Kids First.

http://www.bravewebermack.com
I frequently tell my clients that custody battles are best approached by telling a story. The judge is a human being who is affected by a story. Whichever party tells the best story at court typically does better. The problem for a lot of men is that there are stereotypes that can tell the story for them before they get a chance—even if that stereotype is wrong. For instance, many working fathers are seen as uninvolved in day-to-day parenting. Fathers who stay home with the kids are often perceived culturally as lazy and not contributing, even though they may be contributing just as much as a mother in the same role. Unfortunately, many dads just give up and don’t bother trying to tell the story. Dads who put forth an effort to articulate the narrative that they are involved parents do better. Here are some thoughts:
1.    Don’t be “Disneyland Dad”. A common misconception about dads is that they only care about having fun with the kids. They take the kids on their visitation days to Disneyland or Sea World. Their evenings with the kids are spent playing video games or just eating pizza. While I am certainly an advocate of having fun, a dad can’t allow play to be the only interaction time he has with his kids. Rather, a dad should spend a significant amount of time parenting his kids in addition to playing. That means spending time with chores or homework. It means staying home when the kids are sick and being involved in appropriate discipline.
2.    Be involved. Another problem with the stereotypical narrative is that dad’s are rarely seen as involved in the kids’ activities, school and medical care as the mom. Men can do a lot to overcome this assumption. First, dads need to make sure that they are involved in the medical and emotional care of the child. Dad should be at the doctor appointments as much as mom. Fathers should make sure they attend parent teacher conferences. Another good tip is to be involved in athletics with the child as a coach or team supporter. All too often, dads cede these responsibilities to mom to the detriment of their custody case.
3.    Be responsible. I had a female client come to my office complaining that the father of her two children was irresponsible. “The problem in our marriage,” she said, “was that I had to take care of three children.” You can imagine how that narrative then translates in a custody battle. The mother often (and perhaps rightly) observes, “How can my ex-husband expect to step up and help take care of the kids when he can’t even take care of himself.” What is the lesson for men? Be responsible. This means pay support on time. Be on time for pick-up and drop-off of the kids. Remember your children’s birthdays. Attend parent teacher conferences. Remember your kids’ special events and show up without being prompted by the other parent. Make sure your kids take their medicine when they should and have a healthy diet when they are with you. Take care of bath time and get the kids to bed on time.
Additionally, a responsible father will help his child be responsible. Help your kids get their homework completed during your custodial time. Don’t ever get into a situation where the mom can correctly observe that the kids never get their homework done when they are with you.
4.    Set boundaries with the other parent. Make sure that your rights as a joint legal custodian are respected. With the help of your attorney or mental health professionals, set clear boundaries about your co-parenting with the other parent and then keep to them. When a boundary is crossed, make sure the other parent is gently reminded. If the behavior continues, do not hesitate to involve your attorney.
5.    Don’t overreact. Another mistake men make is that they overreact to little things. You don’t need to escalate your custody case to World War Three over something small. I had a client call the police anytime he felt slighted or called CPS anytime his kid came from the other parent with a scuffed knee. You can imagine how little this did to promote his image with the court as a reasonable parent.
6.    Take the high road and be patient. Custody battles are won over time. Rarely is the final decision on parenting made at the first hearing. Rather this is a long process that can last for years. If you are the kind of dad who worked a lot while the other parent stayed home and cared for the children, you should not expect to have a 50/50 custody arrangement right away. Instead, you have to work up to it by showing that you are equally as important and involved of a parent as the mom.
Additionally, the other party will often overreach and make mistakes in proper co-parenting. You need to be ready to capitalize on those mistakes. The way to do that is to make sure you “take the high road.” That means that even though the other party may engage in harmful and inappropriate behavior regarding the children, you make sure that your behavior is above board all of the time. Show that you are the adult in the situation. The California courts prefer the parent who is more likely to foster an affectionate relationship between the children and the other parent. You need to be that parent.
Again, the person with the best story will win. Where fathers get into trouble is in not stepping up as a good, responsible, involved parent. You need to understand what judges are looking for in a good co-parent and then play that role. Not only is it good for your kids, but it shows that you are equally important as a parent. Your attorney can be brilliant in court, but if you are not helping him by playing a serious part in the parenting, you will lose. On the other hand, you will do well if you step up and play your part. Be the parent that the court wants you to be: responsible, reasonable and affectionate.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Ένας γονιός... σε δύο ρόλους

Στο 21,9% του συνολικού αριθμού των οικογενειών με παιδιά, φτάνουν οι μονογονεϊκές οικογένειες, σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδας (ΕΛΣΤΑΤ) και της Eurostat.

Οι μονογονεϊκές οικογένειες - αυτές δηλαδή που αποτελούνται από έναν μόνο γονιό (συνήθως τη μητέρα), ο οποίος μεγαλώνει μόνος του τα παιδιά - έχουν πολλαπλασιαστεί, καθώς μία στις πέντε οικογένειες είναι μονογονεϊκή, ενώ η δημογραφική έρευνα στην Ευρώπη αποκαλύπτει ότι 8% από τα 72 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 16 χρόνων, που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή 5,62 εκατομμύρια παιδιά, ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Το σύμβολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων


Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα απέκτησαν το δικό τους παγκόσμιο σύμβολο

Από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο

Το παγκόσμιο σύμβολο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Έθνών. Το σύμβολο επελέγη μέσω μίας παγκόσμιας διαδικτυακής ψηφοφορίας με εντυπωσιακή συμμετοχή ανάμεσα σε 15.000 σχέδια που κατατέθηκαν από όλο τον κόσμο. Η ιδέα του διαγωνισμού: να αποκτήσουν για πρώτη φορά τα ανθρώπινα δικαιώματα ένα παγκόσμιο σύμβολο που έχει δημιουργηθεί από ανθρώπους για ανθρώπους.

Το σχέδιο που νίκησε αποτελεί έμπνευση του 32χρονου Σέρβου γραφίστα Πρέντρακ Στάκιτς, ο οποίος δήλωσε ότι συνέλαβε την ιδέα διαβάζοντας την Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Σκοτεινή Ηχώ: κινηματογραφικό έργο


O αστυνομικός Σιμόν, χάνει προσφάτως την κηδεμονία του γιου του, μετά το διαζύγιό του. Απελπισμένος, τον απάγει και κρύβονται μαζί, σ? ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στην εξοχή. Ο Σιμόν θέλει να περάσει τις τελευταίες του διακοπές με το γιο του, αλλά ο χρόνος που περνάει μαζί του θα ξυπνήσει εφιαλτικές μνήμες από την παιδική του ηλικία και τα φαντάσματα του παρελθόντος απειλούν να τον κάνουν να χάσει τα λογικά του.


Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Σαουδική Αραβία: Δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες

Σαουδική Αραβία: Δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες

Ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας δήλωσε σήμερα ότι οι γυναίκες θα έχουν εφεξής το δικαίωμα να μετέχουν στο Συμβούλιο Σούρα ως πλήρη μέλη και να λαμβάνουν μέρος σε μελλοντικές δημοτικές εκλογές, ικανοποιώντας έτσι ένα από τα καίρια αιτήματα των ακτιβιστών.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Οικογενειακό Δίκαιο: Γονείς - Γονέας - goneis - gonis

Αλλαγή Οικογενειακού Δικαίου. Η κοινωνία αφουγκράστηκε και δικαίωσε τις αιτιάσεις όσον αφορά στα δικαιώματα του παιδιού και ιδίως αυτά των διαζευγμένων. Ένα εκατομμύριο παιδιά εκλιπαρούν να έχουν κοντά τους και τους δύο γονείς καθημερινά ακόμα και μετά από ένα διαζύγιο και αυτό απαιτείται για την ψυχοσυναισθηματική ισορροπία των παιδιών.

Επίσης, ειδικοί και οργανώσεις, φορείς και γονείς απαιτούν την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου όπου θα συμπεριλαμβάνονται η συνεπιμέλεια, οι οργάνωση κοινωνικών υπηρεσιών (δικαστηρίων, σχολείων, δήμων), η τοποθέτηση ειδικών δικαστών με πραγματογνώμονες σε οικογενειακά δικαστήρια και ο θεσμός του διαμεσολαβητή προ του διαζυγίου. Παράλληλα να γίνουν μηχανισμοί εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων, οργάνωση σχολών γονέων και της κρατικής μηχανής.
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ:
http://alithinapsemata.gr/greece/greece-news/greece-society/1546-allagi-oikogeneiakou-dikaiou.html
Από Yiannis Aeras - Αληθινά Ψέματα

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Νανούρισμα

http://www.youtube.com/v/92Vb1oV9P2U&hl=en_US&feature=player_embedded&version=3%22%3E%3C/param%3E%3Cparam http://www.youtube.com/v/92Vb1oV9P2U&hl=en_US&feature=player_embedded&version=3
Πολλοί μπαμπάδες γίνονται μαμάδες όταν πρέπει για τα παιδιά τους. Αυτό πρέπει να το καταλάβει η κοινωνία: Μπαμπάς=Μαμά
Σαν μελλουσα μαμά είχα επιμεληθεί πολλά cd με τραγούδια για να τα ακούει το μωρό μας. Και πράγματι από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στο σπίτι από το μαιευτήριο, το cd player στο μωρουδιακό δωμάτιο έπαιζε όλη την ημέρα τραγούδια επιλεγμένα ένα-ένα από την μαμά με τόση αγάπη. 
Δεν ήταν παιδικά τραγούδια. Όχι, όχι! Ήταν αγαπημένα τραγούδια χαμηλών τόνων και ρυθμών. Ελληνικά, ξένα, νέα, παλιά. Απ’ όλα.
Ήταν όμως κάποιες στιγμές που είχα ανάγκη, να την κοιτάω και να της τραγουδάω εγώ, πιστεύοντας ότι το νανούρισμά μου θα φτάσει σαν χάδι μέχρι την καρδιά της. Νανουρίσματα, από αυτά που μας έλεγε εμάς  η μαμά μας και όταν μεγαλώναμε τα κοροϊδεύαμε. Νανουρίσματα που αρχίσαμε να τα νιώθουμε την πρώτη φορά που ερωτευτήκαμε πραγματικά, την πρώτη φορά που νιώσαμε την ανάγκη να κοιμησουμε στην αγκαλιά μας αυτόν…αυτήν…
Νανουρίσματα που θέλω να της λέω, για να κοιμηθεί ή καμιά φορά και όταν κοιμάται (ξέρω ότι τα ακούει εκεί που ταξιδεύει μέσα στον νεραϊδόκοσμο), νανουρίσματα που μου ζητάει και η ίδια να της πω και με κοιτά και χαμογελά.
Και αυτή είναι μία ώρα που δεν με νοιάζει αν με ακούνε άλλοι. Δεν ντρέπομαι αν φαλτσάρω. Είμαστε οι δυο μας στις μελωδίες και βουτάει η μία μέσα στα μάτια της άλλης!
Καληνύχτα! Όνειρα γλυκά! :)
kidscloud
www.hamomilaki.gr

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Ερχεται και το "τέλος γάμου'

Ερχεται και το «τέλος γάμου»...

Nέο «χαράτσι», αυτή τη φορά στους πολιτικούς γάμους, θα βάλουν πολλοί Δήμοι της χώρας.

Πρόκειται για ειδικό τέλος ύψους (από 30 έως 160 ευρώ) για τους πολιτικούς γάμους το οποίο εντάσσεται στα ανταποδοτικά τέλη. Για την απόφασή τους αυτή, οι Δήμοι επικαλούνται την αύξηση των λειτουργικών εξόδων τους λόγω της κατακόρυφης αύξησης των....
πολιτικών γάμων εξαιτίας της κρίσης,

Όπως αναφέρει η εφημερίδα Το Έθνος, για να δικαιολογήσουν το τέλος γάμου οι τοπικοί άρχοντες συνοδεύουν τη γαμήλια τελετή με μια σειρά από παροχές, (ζωντανή μουσική, οπτικοακουστικά εφέ κα).

Το «τέλους γάμου» οδηγεί τους νεόνυμφους να τελούν τον πολιτικό τους γάμο σε Δήμους εκτός τον τόπων κατοικίας τους, όπου δεν υπάρχει πρόσθετη επιβάρυνση εκτός από τα παράβολα των 36 ευρώ που προβλέπονται από τη νομοθεσία.http://www.newscode.gr/

http://ksipnistere.blogspot.com/2011/09/blog-post_1732.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Ksipnistere_+%28.+.+.+.+.+.+.+++ksipnistere+_++%CE%9F+%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CF%8E%CE%BD+%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%AF+%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BD%29
 

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Ιδανικοί για τη φροντίδα βρεφών από τη φύση τους φαίνεται πως είναι οι άντρες


Οι καλύτερες μαμάδες είναι οι... μπαμπάδες

Επιμέλεια: Γιάννης Δεβετζόγλου, gdevetzoglou@dolnet.gr
Ιδανικοί για τη φροντίδα βρεφών από τη φύση τους φαίνεται πως είναι οι άντρες, καθώς όπως ανακάλυψαν αμερικανοί επιστήμονες, τα επίπεδα της ορμόνης «τεστοστερόνη» που πυροδοτεί τις εξάρσεις της ανδρικής… παρόρμησης, φθίνουν άμεσα όταν κάποιος γίνεται πατέρας. Αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι ο πατέρας να είναι περισσότερο αφοσιωμένος στην οικογένεια, αφού δεν θα έχει ορμονική ώθηση για σεξουαλικές επαφές.

Το έναυσμα για τη μελέτη ήταν όχι κάποια παρατήρηση στη συμπεριφορά του νέου πατέρα, αλλά η ομοιότητα του ανθρώπου με είδη ζώων, των οποίων τα αρσενικά αναλαμβάνουν τη φροντίδα των νεογνών τους.

Στο πλαίσιο της μελέτης, ειδικοί από το Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν στο Ιλινόι των ΗΠΑ έθεσαν υπό ιατρική παρακολούθηση 624 νεαρούς άνδρες έως 26 ετών πριν και μετά την απόκτηση απογόνων.
Αυτό που ανακάλυψαν, μέσα από εργαστηριακούς ελέγχους και σε συνδυασμό με την ενασχόληση που είχαν με τα βρέφη τους, ήταν ότι μόλις κάποιος γινόταν πατέρας, τα επίπεδα της τεστοστερόνης έπεφταν δραματικά. Μάλιστα, όσοι είχαν νεογέννητα μικρότερα των 30 ημερών, είχαν εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης. Επιπλέον, όλοι όσοι ασχολούνταν ιδιαίτερα με τη φροντίδα των βρεφών τους, είχαν ακόμη πιο λίγη τεστοστερόνη στο αίμα τους.
Οι ειδικοί το θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνει αυτό, καθώς η φύση έχει προβλέψει ότι η τεστοστερόνη είναι υπεύθυνη για την ώθηση σε ερωτική πράξη με απόλυτο στόχο την τεκνοποίηση. Έτσι, από τη στιγμή που έρχεται το παιδί στη ζωή, δεν έχει και αιτιολογία ύπαρξης η ορμόνη στον οργανισμό και μάλιστα σε υψηλά επίπεδα. Τα νεογνά δηλαδή προκαλούν στους μπαμπάδες τους ένα τύπο «βιοχημικού ευνουχισμού».
«Όσο και εάν υπάρχει ως εντύπωση πως η μητέρα είναι αυτή που συνδέεται με το μωρό, επειδή κυοφορεί και θηλάζει και ότι ο πατέρας είναι εκτός αυτής της βιολογικής σχέσεις και οι άνδρες είναι τελικά βιολογικά προγραμματισμένοι γι’ αυτή τη σοβαρή ευθύνη», εξηγεί ο Κρίστοφερ Κουζάβα, ένας εκ των υπευθύνων της μελέτης. Ο ίδιος λέει πως «η πατρότητα και οι απαιτήσεις που έχει ένα βρέφος, προϋποθέτουν πολλές συναισθηματικές μεταβολές και σωματικές αλλαγές. Η έρευνα αποδεικνύει ότι η βιολογία του άνδρα μπορεί να αλλάξει σημαντικά ώστε να μπορέσει να εκπληρώσει τις απαιτήσεις που του επιβάλει η κατάσταση της πατρότητας».
Επιπλέον, οι ειδικοί εκτιμούν πως τα μειωμένα επίπεδα τεστοστερόνης μπορεί να παρέχουν προστασία στον οργανισμό έναντι αρκετών χρόνιων νοσημάτων, γεγονός που εξηγεί γιατί οι παντρεμένοι και οι πατεράδες γενικά χαίρουν καλύτερης υγείας, από τους συνομήλικούς τους διαζευγμένους ή εργένηδες.
Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας ο Δρ Άσλεϊ Γκρόσμαν από τη Βρετανική Ενδοκρινολογική Εταιρεία τα χαρακτηρίζει ως «εξελικτικά, αν αποδεχθούμε την άποψη ότι οι άνδρες με χαμηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης είναι πιθανότερο να είναι μονογαμικοί και να εμπλέκονται πιο ενεργά στην φροντίδα των παιδιών τους. Ωστόσο, είναι σημαντικό να ελέγξουμε σε βάθος τη σχέση των επιπέδων της τεστοστερόνης με την συμπεριφορά του άνδρα, πριν καταλήξουμε σε οριστικά συμπεράσματα.»
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Sciences.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Συμβολισμός του πατέρα στη ψυχολογία

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, Χρήστος Ευαγγέλου, ψυχαναλυτής
http://www.symptoms.gr/?p=341
Ο πατέρας προσωποποιεί τον ήλιο, τη δύναμη, το παράδειγμα και την αυθεντία.
Για το μικρό παιδί  ο πατέρας έχει υπεράνθρωπα χαρακτηριστικά και τοποθετείται  επάνω σε ένα βάθρο.  Δεν τοποθετεί ακριβώς το δικό του πατέρα επάνω στο βάθρο, μα την ιδέα του πατέρα. Για ένα παιδί, ο πατέρας είναι ένα σύμβολο …  πριν ακόμα να είναι ο δικός του πατέρας. Το παιδί απαιτεί ασυνείδητα  ο πατέρας του να ανταποκρίνεται στο σύμβολο και να έχει δύναμη, δόξα, και ακτινοβολία. Πρέπει να είναι οδηγός, να φωτίζει, να αναγνωρίζει τις ικανότητες του παιδιού του,   να του δίνει εμπιστοσύνη στον εαυτό του  και  να το οδηγεί στην ώριμη και υπεύθυνη ηλικία.
Ο πρακτικός ρόλος ενός πατέρα είναι λοιπόν δύσκολος  γιατί πρέπει να ταιριάζει στο συμβολικό όραμα του παιδιού του. Είναι ένας ρόλος συντριπτικός. Ο πατέρας θα πρέπει να βρει μια συμβιβαστική λύση μεταξύ εκείνου που αντιπροσωπεύει στο ασυνείδητο του παιδιού του, και εκείνου  που είναι στην πραγματικότητα, δηλαδή  ένας άνθρωπος. 

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Πατέρας και γιος έδωσαν μαζί πανελλήνιες και πέτυχαν και οι δύο

Πατέρας και γιος έδωσαν μαζί πανελλήνιες και πέτυχαν και οι δύο!

undefined
Οδοκαθαριστής ο πρώτος, σερβιτόρος ο δεύτερος, ήταν συμμαθητές στο νυχτερινό λύκειο, τώρα έγιναν και συμφοιτητές στα ΤΕΙ!

Ο 50χρονος Μανώλης Νταουντάκης και ο 19χρονος γιος του Γιάννης πήγαιναν μαζί Λύκειο, έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις και πέτυχαν και οι δύο στο....
τμήμα ηλεκτρολογίας (ο πρώτος του ΤΕΙ Ηρακλείου και ο δεύτερος του ΤΕΙ Λαμίας). Λέει σχετικά ο πατέρας: "Δίνοντας Πανελλαδικές Εξετάσεις μαζί με τον γιο μου, είχαμε μια κρυφή ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε.
Τώρα που πετύχαμε τον στόχο της εισαγωγής μπαίνει ο επόμενος, αυτός του πτυχίου. Είχα τελειώσει μια μέση ιδιωτική σχολή εδώ στα Χανιά, μετά το γυμνάσιο, πριν από πολλά χρόνια... Μέσα μου πάντα ήθελα να συνεχίσω για να τελειώσω το λύκειο και, γιατί όχι, και να σπουδάσω. Όταν ο γιος μου ο Γιάννης απορρίφθηκε από απουσίες στη β' λυκείου του είπα: "Θα ξαναγραφτείς στο σχολείο αλλά αυτή τη φορά θα έλθω και εγώ μαζί". Γραφτήκαμε λοιπόν και οι δύο στην ίδια τάξη. Ηταν φορές που τελείωνε το μάθημα και έπρεπε να πάμε για δουλειά. Αλλά όλα αυτά τα αντιμετωπίζαμε γιατί είχαμε άριστη σχέση με τους καθηγητές και με τους άλλους μαθητές καθώς ο ένας παρότρυνε τον άλλο και μου άρεσαν και τα περισσότερα μαθήματα. Προσωπικά ξανάνιωσα, πέρασα μια δεύτερη εφηβεία και η διαδικασία των πανελλαδικών μου έκανε καλό, αν και τώρα βλέπω ότι αν είχα διαβάσει λίγο περισσότερο ίσως να περνούσα σε ακόμα καλύτερη σχολή". Ο γιος του Γιάννης αναφέρει: "Στην αρχή το να έχω συμμαθητή τον πατέρα μου δεν ήταν και ό,τι καλύτερο, το είδα αρνητικά. Αλλά το ξεπέρασα γρήγορα γιατί πάνω από όλα είμαστε φίλοι. Βοηθιόμασταν στα μαθήματα, μερικές φορές που δεν ήξερε αυτός το μάθημα... το έλεγα εγώ αντί για αυτόν".
http://www.katoci.com/

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Έχετε αγχωτικό σύντροφο;; Μπορεί να κάνει κακό στην υγεία σας!!

Έχετε αγχωτικό σύντροφο;; Μπορεί να κάνει κακό στην υγεία σας!!
Ότι το άγχος κάνει κακό στην υγεία είναι ήδη γνωστό. Ίσως όμως δεν γνωρίζατε ότι όταν κάποιος το βιώνει από πολύ μικρή ηλικία τότε είναι πολύ πιθανό να ζήσει λιγότερα χρόνια. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Γλασκόβης οι οποίοι διαπίστωσαν ότι οι αγχωτικοί άνθρωποι ζουν λιγότερο ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και το άγχος που μας μεταδίδουν οι φίλοι μας. Ο επικεφαλής της έρευνας έκανε το πείραμα σε σπίνους που αντιδρούν στα ερεθίσματα όπως όλα τα σπονδυλωτά, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σπίνοι, ακόμη κι όταν δεν είχαν οι ίδιοι άγχος αλλά είχε ο σύντροφος τους, το ποσοστό θνησιμότητας τους ήταν κατά τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το φυσιολογικό. Το μήνυμα που θέλησαν λοιπόν να περάσουν οι ερευνητές είναι ότι: «Ο λάθος τύπος συντρόφου μπορεί να κάνει πολύ κακό στην υγεία μας».

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Σύγκρουση χωρίς όρια

ΕΝΩ ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ, ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΜΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΗΜΕΡΑ

Σύγκρουση χωρίς όρια

Σε τροχιά σφοδρής σύγκρουσης βρίσκεται η πανεπιστημιακή κοινότητα με το υπουργείο Παιδείας. Από τη μια, το κύμα των καταλήψεων απλώνεται στα περισσότερα ΑΕΙ της χώρας (χθες ξεπέρασαν τα 80 τμήματα και αναμένονται ακόμα πολλά), με τους φοιτητές να συντάσσονται σ' ένα πρωτόγνωρο διαπαραταξιακό μέτωπο, με τη συμπαράσταση και των ακαδημαϊκών οργάνων των Ιδρυμάτων.
Από την άλλη, η κ. Διαμαντοπούλου εξαπολύει δριμεία επίθεση κατά πάντων. Κατηγορεί πρυτάνεις-πανεπιστημιακούς και φοιτητές ότι έχουν μετατρέψει το Πανεπιστήμιο σε κοινόβιο, ενώ προειδοποιεί για επιπτώσεις από τη μη εφαρμογή του νόμου. «Δεν μπορεί να γίνονται όλα αυτά χωρίς κανένα κόστος» διαμηνύει. Σήμερα το πρώτο παμφοιτητικό συλλαλητήριο, που ήδη έχει προσλάβει πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα. Από χθες, σε κινητοποιήσεις και οι πρόεδροι των ΤΕΙ κατά του νόμου «που δεν λύνει τα συσσωρευμένα προβλήματα», χωρίς ωστόσο να κάνουν λόγο για κλειστά Ιδρύματα.

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Ο ρόλος του πατέρα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού

ΤΟΥΡΤΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ: 'Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ'

 «Ο ρόλος του πατέρα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού, όπως τον αναγνωρίζει η επιστήμη της Ψυχολογίας και τον αγνοούν οι αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων».
Χρήστος Δ. Τουρτούρας, Δρ. Παιδαγωγικής

            Στην ελληνική νομοθεσία είθισται η επιμέλεια του παιδιού, μετά τη διάλυση του γάμου, να δίνεται στη μητέρα[1] με συνοπτικές διαδικασίες, που θεωρούνται μάλιστα, ότι αποβλέπουν και κατοχυρώνουν το συμφέρον του παιδιού, χωρίς να εξετάζονται κάποιες σημαντικές διαπιστώσεις επί του συγκεκριμένου θέματος στο χώρο της επιστήμης. Στα πλαίσια όλων αυτών, ο πατέρας αρκείται ή εξαναγκάζεται στο να αρκείται σε καθαρά επικοινωνιακές επαφές με το ανήλικο τέκνο του, χωρίς να μπορεί ούτε καν να διανυκτερεύει μαζί του μέχρι κάποια ηλικία (των 3 χρόνων), η οποία όμως, φαίνεται αρκετά αυθαίρετη, εάν ανατρέξει κανείς στα επίσημα συμπεράσματα της επιστήμης της Ψυχολογίας. Παρακάτω θα αναφερθούν συνοπτικά διάφορα θεωρητικά μοντέλα, που κυριαρχούν στο χώρο της παιδικής Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής. Μοντέλα που εκφράζουν τις τρέχουσες απόψεις των επαγγελματιών του χώρου της Ψυχικής Υγείας σχετικά με το ζήτημα της ανατροφής και της ψυχικής ισορροπίας των παιδιών μετά το διαζύγιο. Οι σχετικές παραπομπές που ακολουθούν είναι ενδεικτικές ενός μεγάλου αριθμού ερευνών σχετικά με το διαζύγιο ως διαδικασία και ως κατάσταση και των παρεπόμενων συνεπειών του.     
            Η έρευνα σήμερα εστιάζεται στη σημαντικότητα του ρόλου του πατέρα στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Μέχρι πρότινος, ο πατέρας ήταν ο μεγάλος απών από την έρευνα της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών. Φαίνεται λοιπόν σήμερα, πως η σχέση υπερπροστασίας των γονέων και ιδιαίτερα των μητέρων καταντά αποπνιχτική για τα παιδιά τους. Ιδιαίτερο κίνδυνο μιας τέτοιας σχέσης αντιμετωπίζουν τα μοναχοπαίδια (Παρασκευόπουλος, τόμος 2, σελ. 150).
            Σύμφωνα με τις έρευνες μία εξέλιξη στη συμπεριφορά προσκόλλησης του βρέφους είναι η πολυπροσωπική προσκόλληση (18ος μήνας), κατά την οποία το προσκολλημένο στη μητέρα βρέφος προσκολλάται σταδιακά και σε άλλα πρόσωπα, όπως ο πατέρας, που διατηρούν μαζί του μια στενή και σταθερή αλληλεπίδραση (Παρασκευόπουλος, τόμος 1, σελ. 200).
Θα λέγαμε λοιπόν, πως είναι ανάγκη ο πατέρας να έχει το δικαίωμα όσο το δυνατό στενότερης αλληλεπίδρασης με το βρέφος, μέχρι το σημείο να το έχει κάποιες φορές και για διανυκτέρευση, προκειμένου να επιτευχθεί η απαραίτητη αυτή πολυπροσωπική προσκόλληση, που θα οδηγήσει το παιδί στην αυτονομία.
            Το άγχος για τα ξένα πρόσωπα είναι πιο έντονο σε περιβάλλοντα που στερούν το βρέφος από κοινωνικές επαφές έξω από το σπίτι. Γι’ αυτό, πρέπει οι γονείς να έχουν φροντίσει να δώσουν στο παιδί τους ποικίλα και πολλά θετικά διαπροσωπικά ερεθίσματα και εμπειρίες σε όλο το διάστημα πριν από τον 7ο μήνα (Παρασκευόπουλος, τόμος 1, σελ. 202).
            Όσον αφορά το άγχος αποχωρισμού, περίπου κατά το 10ο μήνα, η στάση που θα υιοθετήσουν οι γονείς απέναντι στο παιδί τους, επιφέρει και τα ανάλογα αποτελέσματα. Ο περιορισμός τους στο σπίτι και οι λιγοστές ευκαιρίες για αποχωρισμό τους με το βρέφος, επιτείνουν την περίοδο του άγχους αποχωρισμού και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ψυχοκοινωνική δυσπροσαρμογή (παθολογική συμβίωση με τη μητέρα, σχολική φοβία κ.ά.). Χρειάζεται το παιδί να έχει εμπειρίες αποχωρισμού από τους γονείς, που να συνοδεύονται από κατάλληλες εξηγήσεις κάθε φορά, ώστε να αρχίσει να αντιλαμβάνεται, ότι ο αποχωρισμός αυτός δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά κάτι το πρόσκαιρο και επανορθώσιμο (Παρασκευόπουλος, τόμος 1, σελ. 204-205).
            Από πολλές έρευνες, όπως στα κιμπούτζ (ισραηλίτικοι αγροτικοί οικισμοί κοινοκτημοσύνης), φάνηκε ότι τα παιδιά που τα άφηναν σε ειδικά ιδρύματα παιδικής προστασίας για να μεγαλώσουν αμέσως μετά τη γέννησή τους, ανέπτυσσαν συμπεριφορές προσκόλλησης μόνο με τους επισκέπτες γονείς τους που τα έπαιζαν και διέθεταν κάποιο χρόνο σε αυτά και όχι με τις τροφούς που τα φρόντιζαν πολύ περισσότερες ώρες κάθε μέρα, όπως θα περίμενε κανείς. Δείχνει αυτό λοιπόν, ότι σημασία για την προσκόλληση έχουν περισσότερο τα κοινωνικά ερεθίσματα και η διαπροσωπική επαφή και όχι η ικανοποίηση μόνο των βιολογικών αναγκών (Παρασκευόπουλος, τόμος 1, ό.π.).
Υπό την έννοια αυτή, είναι απαραίτητη η στενή διαπροσωπική επαφή και κοινωνική συναναστροφή και με τον πατέρα, και μάλιστα από πολύ νωρίς, αφού δεν αρκεί μόνον η κάλυψη των βιολογικών αναγκών από τη μητέρα.
            Κατά τη νηπιακή ηλικία το αγόρι ταυτίζεται με τη μητέρα του, η οποία φαντάζει παντοδύναμη και πηγή κάθε ικανοποίησης. Στην πορεία όμως, παραιτείται σιγά σιγά  από την επιθυμία να γίνει όπως η μητέρα του και ταυτίζεται με τον πατέρα του. Ο ρόλος του πατέρα είναι σημαντικός στην πρώιμη αλληλεπίδραση και στη δημιουργία του δεσμού με το μωρό που θα έρθει, αρκεί βέβαια, να συμμετέχει όσο γίνεται πιο νωρίς στη διαδικασία της εγκυμοσύνης και στη συνέχεια, στη φροντίδα του μωρού. Προσφέρει, γενικά, με την παρουσία του πλούσια συναισθηματική φροντίδα στο μωρό, αφού του παρέχει ευκαιρία μιας σχέσης με ένα διαφορετικό πρόσωπο. Η εμπλοκή του πατέρα στην εγκυμοσύνη και τη γέννα ενισχύει τη δική του ταυτότητα, ως ενεργητικού μέρους της τριάδας, μειώνει το αίσθημα αποκλεισμού που βιώνει ο ίδιος και τον προετοιμάζει να έχει έναν περισσότερο άμεσο ρόλο, όταν το μωρό γεννηθεί. Έτσι, διατηρείται κι ενισχύεται ο δεσμός με τη γυναίκα του και συγχρόνως αρχίζει και βιώνει τη χαρά της πατρότητας. Με βάση διάφορες έρευνες για την ανίχνευση του πρώιμου δεσμού, εξάγεται ότι το αίσθημα ασφάλειας του παιδιού κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής του, σχετίζεται με το είδος της αλληλεπίδρασης με τους γονείς και επιτρέπει ή όχι στο παιδί να μπορεί στη συνέχεια να απομακρυνθεί και να εξερευνήσει τον κόσμο, να αυτονομηθεί, να ανεξαρτητοποιηθεί. Αλλιώς αντίθετα, το καθηλώνει σε μια σχέση προσκόλλησης στους γονείς και αδράνειας. Μαθαίνει έτσι, συμπεριφορές προσκόλλησης (κρεμασμένο από τη μητέρα του, νιώθει συνεχώς την ανάγκη βλεμματικής και γενικότερης επαφής μαζί της), είτε παρουσιάζει αμυντικές κινήσεις τύπου αποφυγής και εγρήγορσης (βρίσκεται σε συνεχή επιφυλακή) ή αμφιθυμίας και θυμού. Το βρέφος είναι πιο κοινωνικό από όσο νομίζαμε μέχρι τώρα. Έτσι, η πρωιμότητα της σχέσης με τον πατέρα και με άλλα πρόσωπα είναι εφικτή, αλλά και απαραίτητη. Το υπερβολικό άγχος της μητέρας και οι προβολές των ανησυχιών της στο παιδί, ενδέχεται να διαταράξουν την ομοιοστατική λειτουργία στις σχέσεις του με το περιβάλλον. Η αλληλεπίδραση του μωρού με τον πατέρα χαρακτηρίζεται από αμοιβαιότητα, όπως και με τη μητέρα. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι απλά πιο διεγερτική από πλευράς ερεθισμάτων και επιτρέπει την απελευθέρωση της εγκλωβισμένης ενέργειας. Υπάρχει διαφορά στους ρυθμούς (μητέρα και πατέρα), που δίνει στο παιδί το δικαίωμα να διακρίνει τους γονείς του από πολύ νωρίς. Μέσω του παιχνιδιού με τον πατέρα μετουσιώνεται η επιθετικότητα του παιδιού. Σημαντικός ο ρόλος του πατέρα για τη σχέση με τον εξωτερικό κόσμο και τα ξένα πρόσωπα. Σημαντική η επίδραση στη γνωστική ανάπτυξη, ιδιαίτερα των αγοριών. Το μωρό 8-9 μηνών αρχίζει να απομακρύνεται από τη μητέρα. Η αλληλεπίδραση με το μωρό είναι μια διαδικασία στην οποία εμπλέκονται και οι δύο γονείς και η οποία είναι όχι μόνο φυσιολογική, αλλά και απαραίτητη για την ανάπτυξη του παιδιού (Αμπατζόγλου & Ζηλίκης, 2002-2003).
            Σε έρευνες 15 χρόνια μετά από το διαζύγιο βρέθηκε, ότι οι σχέσεις των παιδιών με τη μητέρα (που είχε την επιμέλεια) ήταν πολύ στενές και η σχέση με τον πατέρα τους βρισκόταν στο επίκεντρο των άμεσων συναισθηματικών αναγκών (Μαρκοβίτης et al., 1994).
            Για τα παιδιά όλων των ηλικιών κύριες πηγές εξωτερικού στρες μετά το διαζύγιο είναι: α) η απώλεια της σχέσης με το γονιό που δεν έχει την επιμέλεια, β) οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς και γ) η συναισθηματική αποσταθεροποίηση ενός γονιού, συνήθως αυτού που έχει την επιμέλεια. Για τα βρέφη που βιώνουν το χωρισμό των γονιών τους καθώς μεγαλώνουν, νιώθουν έντονα την απώλεια του πατέρα, όταν αυτός δυσκολεύεται να έρθει σε επαφή και να έχει μια σταθερή και ζωντανή σχέση μαζί τους σε αυτήν την ηλικία. Παρουσιάζουν επίσης, συχνές παλινδρομήσεις στους βασικούς τομείς ανάπτυξης ή καθυστέρηση στην επίτευξη νέων, επόμενων αναπτυξιακών στόχων. Χρειάζεται σταθερότητα και συνέχεια στις σχέσεις τους και με τους δύο γονείς. Η αντιδικία των γονιών και η στέρηση του ενός από τους δύο από το βρέφος, μπορεί να οδηγήσει το τελευταίο σε έντονη ψυχική αναστάτωση (μη αντίδραση σε χάδια, χαμόγελα και παιχνίδια, έλλειψη ενδιαφέροντος κατά την εξερεύνηση του περιβάλλοντός του κ.λ.π.). Η μεγάλη σπουδαιότητα της απουσίας του πατέρα φαίνεται ιδιαίτερα και κατά τη νηπιακή ηλικία (3-5 χρ.), όταν και είναι ιδιαίτερη η ανάγκη να έρχεται σε στενή και συχνή επαφή μαζί του, για την ταυτοποίηση με αυτόν, την εγκαθίδρυση ισχυρού δεσμού μαζί του και τη σταδιακή απομάκρυνσή του από τη μητέρα, γεγονός απαραίτητο για την εδραίωση της ανεξαρτησίας, αυτονομίας, ανάπτυξης της αυτοπεποίθησης, αυτοεκτίμησης και κοινωνικότητάς του. Βασικότερος παράγοντας υποστήριξης και συναισθηματικής ισορροπίας του παιδιού κατά τη βρεφική και τη νηπιακή ηλικία, θεωρείται μακρόχρονα η σταθερή παρουσία και των δύο γονιών στη ζωή του παιδιού, με κύριο κριτήριο την ποιότητα της σχέσης που αναπτύσσει και με τους δύο. Αλλά και αργότερα, κατά την πρώτη σχολική περίοδο (5-9 χρ.), είναι απαραίτητη η επαφή με τον πατέρα, είτε για να εδραιωθεί η αρσενική του ταυτότητα –εάν είναι αγόρι- είτε για να ενισχυθεί η θηλυκή του ταυτότητα –εάν είναι κορίτσι- μέσα από την εκτίμηση και την αποδοχή της από τη μεριά του πατέρα. Ιδιαίτερους παράγοντες πρόληψης της γέννησης ψυχοπαθολογικών συμπτωμάτων στα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας που βιώνουν ένα διαζύγιο, αποτελούν γενικά οι παρακάτω: α) η σταθερή και συνεχής παρουσία του πατέρα στη ζωή του παιδιού, στις περιπτώσεις που ο πατέρας δεν έχει την επιμέλεια ή δεν την ασκεί από κοινού με τη μητέρα, β) η αποφυγή της συνέχισης των συγκρούσεων ανάμεσα στους δύο γονείς, γ) η συναισθηματική επανεξισορρόπηση του γονιού που έχει την επιμέλεια (Λαζαρίδου, Λία, ό.π., 1994).
            Σχετικά με τους δύο πρώτους παράγοντες –την ανάγκη για σταθερή παρουσία του πατέρα και την ανάγκη αποφυγής συγκρούσεων και αντιδικιών μεταξύ των γονιών- ακολουθεί μία σειρά σχετικών αποσπασμάτων από διάφορους επιστήμονες του χώρου της ψυχικής υγείας.
Είναι, λοιπόν, αληθινά πολύ ύποπτη η «θυσία» του ενός γονιού για το καλό του παιδιού, όπου η μητέρα μετά το χωρισμό κατορθώνει να «εξαφανίσει» τον πατέρα, που εμφανίζεται στη συνέχεια να έχει θυσιαστεί για το παιδί του. Πολύ αποκαλυπτικά φαίνονται τα παρακάτω σχόλια του καθηγητή Παιδοψυχιατρικής του Α.Π.Θ. Γρηγόρη Αμπατζόγλου, τα οποία παραθέτουμε αυτούσια:
 «…Το διαζύγιο δε φτιάχνει το δράμα. Το δράμα υπήρχε έτσι κι αλλιώς από πριν. Υπάρχουν διαζύγια όπου οι γονείς δε χάνονται για το παιδί, όπου ο κάθε γονιός μπορεί να καθιστά τον άλλο παρόντα παρά τη φυσική απουσία του (μπορεί δηλαδή, να μιλά με καλά λόγια για αυτόν), όπου οι γονείς να μπορούν να συνεννοούνται εν γένει. Υπάρχουν άλλωστε, καταστροφικές συμβιώσεις με πλήρη φυσική παρουσία των γονιών και συγχρόνως πλήρη ψυχική τους απουσία. Έτσι, πολλές φορές, χάρη στο διαζύγιο υπάρχει και μια άλλη απώλεια, πολύ χρήσιμη για όλους: Η απώλεια μιας προηγούμενης ανυπόφορης κατάστασης, μιας ανυπόφορης κοντινότητας, που εμπόδιζε τις σχέσεις μεταξύ των γονιών ή μεταξύ των γονιών και των παιδιών τους. Στις περιπτώσεις αυτές, η απόσταση την οποία επικυρώνει και ρυθμίζει το διαζύγιο, επιτρέπει κάποιες νέες σχέσεις που μπορούν να αποτελέσουν πηγή νέων ικανοποιήσεων… Κάποιος λοιπόν, πρέπει να μπορέσει να παραμείνει ήρεμος μπρος σε ένα διαζύγιο, αφού η ελληνική πραγματικότητα δείχνει, ότι αυτό συνοδεύεται από μια γενικευμένη διέγερση γονιών και περιγύρου, στην οποία συμμετέχουν δυστυχώς, και οι δικηγόροι κολακεύοντας συχνά το θυμό του πελάτη τους… Οι σχέσεις αυτές συχνά χειρίζονται τα παιδιά στον πόλεμο που ξεσπά σχετικά με την αντιδικία ανάμεσα στους γονείς. Αυτό το τίμημα είναι τόσο βαρύ στο μέλλον και εμφανίζεται εκρηκτικό στην εφηβεία. Πρόκειται για τη «θυσία» των παιδιών στα συμφέροντα του ενός ή του άλλου ενηλίκου… Γίνονται αντικείμενα διεκδίκησης…».
 Θα πρέπει οι γονείς μετά το διαζύγιο να μάθουν να διαχωρίζουν τις σχέσεις μεταξύ τους όσον αφορά το παιδί, από εκείνες που αφορούν στους ίδιους. Θα πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται για το παιδί. Έτσι, η απώλεια θα είναι παροδική και νέες πηγές ικανοποίησης θα αναδυθούν για τα παιδιά μετά το επικείμενο πένθος του χωρισμού. Ο χωρισμός θα είναι τότε ομαλός. Η αποκλειστική και με εκδικητικούς στόχους, ως προς τον άλλο γονιό, διεκδίκηση του παιδιού από τον ένα γονιό, είναι πολύ πιθανό να επιφέρει και για τον ίδιο μια σειρά από απώλειες, όπως επί παραδείγματι, να χάσει την προσωπική του ζωή ή μέχρι και να χάσει συναισθηματικά κάποτε και το ίδιο του το παιδί (Αμπατζόγλου, 1994).
            Είναι πολύ σημαντικό να βοηθηθεί με κάποιον τρόπο ο γονιός που έχει την επιμέλεια να μεταβεί από το στάδιο της συζυγικής αντιδικίας στο στάδιο ανάληψης των γονεϊκών ρόλων του. Να μπορεί να συνεργάζεται με τον τέως σύζυγο, να δίνει την έγκριση στο παιδί να έρχεται σε επαφή με αυτόν, να μην τον απαξιώνει, να μην αναλώνεται σε ασχήμιες, κακοήθειες και αρνητικές αξιολογήσεις, φροντίζοντας να τις αποτρέπει και από το στενό του οικογενειακό περιβάλλον (Αντωνιάδου, 1994).               Η χρησιμοποίηση του παιδιού από τους γονείς, είτε ως απλού ακροατή της διαμάχης τους είτε ως συμμάχου του ενός γονιού εναντίον του άλλου, είναι εξαιρετικά επιβλαβής για το παιδί, αφού απαιτεί τη διάθεση από το παιδί αρκετής ενέργειας, που σε άλλες περιπτώσεις θα διετίθετο στον αγώνα του για την επίτευξη των αναπτυξιακών του καθηκόντων. Έρευνες έχουν δείξει, ότι τα διαζύγια με έντονη σύγκρουση είχαν αρνητικές επιδράσεις στην εξέλιξη των παιδιών, τα οποία εμφάνιζαν συχνά διάφορα προβλήματα στον αποχωρισμό και την ατομικοποίηση, καθώς και διαταραχές του φύλου και της σεξουαλικής ταυτότητας. Τα ευρήματα αυτά σχετίζονταν με το γεγονός, ότι πιο συχνά την κηδεμονία είχε η μητέρα. Χρειάζεται γενικά να λαμβάνεται υπόψη το φύλο του γονιού που απουσιάζει σε σχέση με το φύλο του παιδιού. Γενικά θα λέγαμε, ότι η διατήρηση ικανοποιητικών σχέσεων μεταξύ των γονιών μετά το διαζύγιο, αποτελεί ουσιαστικό προστατευτικό παράγοντα της εξελικτικής πορείας του παιδιού. Προεξέχοντα ρόλο παίζει η δυνατότητα συνεχούς επικοινωνίας με το γονέα που απουσιάζει, εφόσον το επιθυμεί, η οποία πρέπει να βασίζεται στις ανάγκες του παιδιού και όχι των γονιών. Η πιο τραγική κατηγορία παιδιών είναι εκείνα, τα οποία μετά το διαζύγιο βρίσκονται στο κέντρο των νομικών αντιδικιών των γονιών τους. Είναι ευρύτατα αποδεκτή πλέον  η άποψη των επαγγελματιών της ψυχικής υγείας, ότι το δικαστήριο είναι ανεπαρκές ως χώρος επίλυσης της γονεϊκής διαμάχης. Εκείνο που συχνά παρατηρείται είναι, ότι η επιμέλεια ανατίθεται στη μητέρα, ενώ ο πατέρας βρίσκεται σε επικοινωνία. Οι αποφάσεις αυτές δεν είναι κατ’ ανάγκη και οι πλέον συμφέρουσες για το παιδί. Σημαντικό είναι να λαμβάνεται υπόψη η ικανότητα του γονιού να φροντίζει το παιδί και η ποιότητα του δεσμού του παιδιού με το γονέα. Σημαντική, επίσης, για την ανάθεση της επιμέλειας είναι και η επιθυμία του ίδιου του παιδιού (Σταύρου & Χριστογιώργος, 2001, σελ. 343-358).  
 Η στέρηση του πατέρα επηρεάζει την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα μπορεί να οδηγηθούν στο έγκλημα κατά την ενηλικίωσή τους, αναπτύσσοντας συναισθηματική ψυχρότητα, αδυναμία να νιώσουν ντροπή και ενοχή για τις πράξεις τους, αδυναμία ελέγχου των ενστίκτων και των παρορμήσεών τους, αφού λείπει η πατρική φιγούρα από τη ζωή τους, που θα τα βοηθούσε να εκτονώσουν και να μετουσιώσουν την επιθετικότητά τους σε κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές και να αναπτύξουν έναν υπερεγωτικό κώδικα, που θα τα απέτρεπε από τέτοιου είδους αρνητικές, παρεκκλιτικές συμπεριφορές. Ακόμη, η απώλεια του πατέρα επιφέρει μεγαλύτερες δυσκολίες όσο νωρίτερα συμβαίνει. Έρευνες σε ενήλικους ασθενείς που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα έδειξαν ότι έπασχαν από νευρώσεις, καταθλίψεις, βαριές ψυχικές διαταραχές και σχιζοφρένεια. Είχαν επίσης, αυτοκτονικές τάσεις και ήταν επιρρεπείς στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Παρόλα αυτά, πολλές μητέρες, έχοντας εξασφαλίσει το δικαίωμα της γονικής μέριμνας, συντάσσονται με τη φεμινιστική αντίληψη περιφρόνησης του πατέρα και δε διστάζουν να χρησιμοποιούν και τα πιο ωμά μέσα και ένα σωρό ραδιουργίες προκειμένου να κρατήσουν τα παιδιά τους μακριά από τον πατέρα τους, να προκαλέσουν άδικες δικαστικές αποφάσεις και να αποκαρδιώσουν τους πατεράδες των παιδιών τους και να τους οδηγήσουν σε παραίτηση από οποιαδήποτε διεκδίκηση. Παραγνωρίζουν όμως έτσι, τις ολέθριες συνέπειες στην εξέλιξη των παιδιών τους και τελικά αυτών των ίδιων. Από διάφορες έρευνες επιβεβαιώνεται γενικά το γεγονός, ότι οι χωρισμένοι πατέρες αντιμετωπίζουν όλο και πιο συχνά τον κίνδυνο να παραγκωνίζονται σαν ένα περιττό και ασήμαντο εργαλείο και να λογίζονται απλά και μόνο ως πρόσωπα που καταβάλλουν τα έξοδα διατροφής. Η άρνηση της πατρικής τους λειτουργίας και η εκμετάλλευση των οικονομικών τους δυνατοτήτων, συνιστούν μια συνολική κοινωνική καταστροφή (Horst Petri, 2003).
Η Εξελικτική Ψυχολογία διακρίνει σήμερα τρία χρονικά στάδια που έχουν σημασία για τη σχέση πατέρα-παιδιού: Το πρώτο που αρχίζει από τη γέννηση και επεκτείνεται μέχρι το τρίτο έτος του παιδιού και ονομάζεται τριγωνική φάση, είναι και αυτό που θα μας απασχολήσει στην παρούσα εργασία, αφού σε αυτή τη χρονική περίοδο εντάσσεται ηλικιακά το ανήλικο τέκνο μας. Πληροφοριακά θα αναφέρουμε, ότι τα άλλα δύο στάδια είναι εκείνο που αρχίζει από τα τρία και φτάνει έως τα έξι χρόνια (πρώτη οιδιπόδεια φάση) και το τρίτο στάδιο που περιλαμβάνει τα χρόνια της εφηβείας 12ο-16ο έτος (δεύτερη οιδιπόδεια φάση). Μέχρι το 1960 περίπου, οι έρευνες επικέντρωναν την προσοχή τους στη μελέτη της πρώιμης σχέσης μητέρας-παιδιού (σχετικές οι έρευνες του Bowlby[2] περί ανάπτυξης του βασικού δεσμού). Ο πατέρας ήταν γενικά απών. Τις τελευταίες όμως δεκαετίες, και ιδιαίτερα μετά τα πορίσματα και τις μελέτες της Margaret Mahler,[3] άρχισε να διερευνάται το βασικό ερώτημα, πώς θα μπορούσαν τα παιδιά να απελευθερωθούν από το στάδιο της συμβιωτικής προσκόλλησης στη μητέρα τους και να διαμορφώσουν την τόσο απαραίτητη δική τους ατομική οντότητα, προκειμένου να λειτουργήσουν ως αυτόνομες προσωπικότητες. Στην προσπάθειά τους αυτή για αυτονομία αποδείχθηκε ανεπαρκής η μητέρα, η οποία χρειάζεται άμεσα τη βοήθεια και ενεργό εμπλοκή και του πατέρα. Αναπτύσσεται έτσι, μια τριγωνική σχέση πατέρα-μητέρας-παιδιού από πολύ νωρίς (πολύ πριν ακόμα από τον 9ο μήνα της ζωής, σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες έρευνες που έγιναν σε νεογνά). Η παρουσία του πατέρα έτσι, βοηθά το παιδί να προσκολληθεί σε αυτόν και να αποκολληθεί από τη μητέρα του, να τον χρησιμοποιήσει δηλαδή, ως υποστηρικτικό σημείο αναφοράς στην προσπάθειά του να αυτονομηθεί και να μειώσει ταυτόχρονα το άγχος και τον πόνο που επιφέρει μια τέτοια διαδικασία αποκόλλησης. Μόνον η ταύτιση με τον πατέρα διευκολύνει το παιδί να απελευθερωθεί από την αντιφατική του σχέση με τη μητέρα, η οποία θα πρέπει να αρχίσει να βιώνεται πλέον όχι ως καλή ή κακή, αλλά να γίνεται αντιληπτή μέσα από περισσότερο αντικειμενικές σχέσεις και να εσωτερικευθεί με πιο θετικό τρόπο. Επίσης, μέσα από τη διπλή αυτή προσφορά –της μητέρας αλλά και του πατέρα- το παιδί έχει στη διάθεσή του ένα διπλό πρότυπο ταύτισης, που αποδεικνύεται τόσο σημαντικό στη γενικότερη διαδικασία ωρίμανσής του. Μέσα από τη διπλή αυτή ταύτιση μπορεί να αναπτύξει μια πλήρη θηλυκή ή αρσενική ατομική ταυτότητα. Πολλοί ερευνητές εξάλλου, υποστηρίζουν ότι η τριγωνική φάση συνιστά –ιδιαίτερα για τα αγόρια- μια προϋπόθεση καθοριστικής σημασίας για την ψυχοσεξουαλική τους ωρίμανση. Συχνά τα αγόρια παίζουν, σε συναισθηματικό επίπεδο, το ρόλο του ερωτικού συντρόφου της μητέρας και η συναισθηματική τους αυτή εξάρτηση απ’ τη μητέρα δυσκολεύει την αυτονόμησή τους και την απαραίτητη ταύτισή τους με τον πατέρα. Έτσι, δυσκολεύονται να αφομοιώσουν ή δεν αφομοιώνουν ποτέ την αντρική τους ταυτότητα, αφού οι μητέρες αδυνατούν να ενεργοποιήσουν ή να ενισχύσουν την αρρενωπότητα των γιων τους. Αλλά και τα κορίτσια χρειάζονται άμεσα την παρουσία του πατέρα, επειδή είναι γνωστό ότι η υπερβολικά στενή σύνδεση του κοριτσιού με τη μητέρα στην πρώιμη παιδική ηλικία, οδηγεί σε μακροχρόνια εξάρτηση, ακόμη και για ολόκληρη τη ζωή, σε ψυχολογικές δυσκολίες στις σχέσεις τους με το άλλο φύλο, αλλά και σε έναν αριθμό άλλων παθολογικών συναισθημάτων και συμπεριφορών (Horst Petri, 2003, ό.π.).
Από τη σκοπιά της Εξελικτικής Ψυχολογίας η διαμόρφωση των απαραίτητων εσωτερικών πατρικών εικόνων από το παιδί, εξαρτάται από τη διάρκεια και την ένταση της πατρικής παρουσίας. Η έλλειψη του πατέρα δεν αναπληρώνεται από την παρουσία της μητέρας. Η έννοια της μητέρας που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της είναι ένα ωραίο σχήμα λόγου, αφού το μεγάλωμα των παιδιών δεν είναι αρκετό. Σημασία έχουν οι σχέσεις του παιδιού και η ποιότητά τους για την ανάπτυξή του. Το παιδί χρειάζεται από την αρχή της ζωής του και τους δύο γονείς και γι’ αυτό δε νομιμοποιούμαστε στο να προφασιζόμαστε ότι οι μητέρες τα καταφέρνουν και χωρίς τον πατέρα (Horst Petri, 2003, ό.π.).          
Για την πρόληψη και την επίλυση όλων των παραπάνω συγκρουσιακών και παθολογικών καταστάσεων ψηφίστηκε το Σεπτέμβριο του 1997 από το γερμανικό κοινοβούλιο το Νέο Δίκαιο γονικής μέριμνας, που άρχισε να ισχύει από τον Ιούλιο του 1998. Συναφείς μορφές του Δικαίου αυτού εφαρμόζονται και στην Αυστρία, την Ελβετία και τις Σκανδιναβικές χώρες, που έχουν μεγάλη και μακροχρόνια εμπειρία σε θέματα διαζυγίου και επιμέλειας παιδιών. Κατά το νέο αυτό Δίκαιο, μεταξύ άλλων, προβλέπεται ότι ο χωρισμένος γονιός, που δε ζει μαζί με τα παιδιά του, δεν έχει απλά και μόνο δικαίωμα επικοινωνίας μαζί τους ,αλλά και υποχρέωση. Το ίδιο και για τη διατροφή. Έχει όχι μόνον υποχρέωση, αλλά και δικαίωμα να διατρέφει το παιδί του. Από τη μεριά των παιδιών, έχουν και αυτά δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, να επικοινωνούν τακτικά με τον απόντα γονιό τους. Μάλιστα, όλα τα παραπάνω ισχύουν, άσχετα με το αν ο εν λόγω γονιός έχει το δικαίωμα γονικής μέριμνας ή όχι. Τέλος, στην περίπτωση των παντρεμένων ζευγαριών διατηρούν και οι δύο γονείς μετά το διαζύγιο το κοινό δικαίωμα της γονικής μέριμνας.  Στην Αμερική εξάλλου, έχει νομοθετηθεί η δυνατότητα τιμωρίας και επιβολής βαρύτατου χρηματικού προστίμου στην περίπτωση του Συνδρόμου Γονικής Αποξένωσης (Parental Alienation Syndrom), του αποκαλούμενου φαινομένου PAS, το οποίο εκφράζει την τάση μερικών γονιών –ιδίως μητέρων- να εξωθούν τα παιδιά τους σε αρνητικές αντιδράσεις προς το γονιό που δε ζει μαζί τους, ασκώντας διαρκή πλύση εγκεφάλου, που αναγκάζει τα παιδιά να θέλουν να διακόψουν την επικοινωνία με τον άλλο γονιό. Έτσι, τα παιδιά επηρεάζονται τόσο πολύ που αρχίζουν να φοβούνται μήπως χάσουν και το γονιό που έχουν ή μήπως στερηθούν την αγάπη του. Γι’ αυτό, αναγκάζονται να διαγράψουν από το συναισθηματικό τους κόσμο το γονιό που ζει μακριά τους. Το σύνδρομο PAS αποδεικνύει με ξεκάθαρο τρόπο, ότι δεν ευθύνονται μόνον οι πατέρες για την απομάκρυνσή τους από τα παιδιά τους, αλλά πολλές φορές εξωθούνται από τις πρώην συζύγους τους. Το Νέο αυτό Δίκαιο βάζει φραγμούς στην ψυχική αυτή κακοποίηση των παιδιών και αναζητά τους πραγματικούς υπαίτιους για τη στέρηση του πατέρα (Horst Petri, 2003, ό.π.).
Βλέπουμε λοιπόν, τη σημασία και τη σπουδαιότητα που αποδίδει η επιστήμη της Ψυχολογίας και της Ψυχιατρικής στη διατήρηση του δεσμού του παιδιού με τον πατέρα, από την πρώιμη κιόλας παιδική, αλλά και βρεφική ηλικία. Σημασία, που φαίνεται να έχει κατανοήσει και η επιστήμη της Νομικής σε διάφορα αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη με κοινωνικό πρόσωπο, που τα οδήγησε στην τροποποίηση της υπάρχουσας νομολογίας, όπως είδαμε στην προηγούμενη παράγραφο.
 Στα πλαίσια των παραπάνω, προκύπτει ως βασικό αίτημα η τροποποίηση των σχετικών νομικών διατάξεων, που αφορούν στη μέριμνα κι επιμέλεια των παιδιών, στη βάση της από κοινού άσκησής της και από τους δύο γονείς. Μέχρι τη συγκεκριμένη ρύθμιση δε, πρέπει να θεωρείται αδιαπραγμάτευτη και απόλυτα αναγκαία η συχνή επικοινωνία με το παιδί, του γονέα που δεν έχει την επιμέλεια και, μάλιστα, στο χώρο που θα επιλέγει αυτός (ο γονέας).

βιβλιογραφια

*                  Αμπατζόγλου, Γρ., Ζηλίκης, Ν., ‘‘Θέματα Παιδοψυχιατρικής’’, Γ΄ Ψυχιατρική Κλινική Α.Π.Θ.-Υπηρεσία παιδιού και εφήβου, Τμήμα εκδόσεων Α.Π.Θ., Πανεπιστημιακό Τυπογραφείο, 2002-2003.

*                  Αμπατζόγλου, Γρ., ‘‘Το διαζύγιο ως αφορμή επίσκεψης σε παιδοψυχιατρική υπηρεσία: Θεραπευτική αντιμετώπιση του παιδιού, συνεργασία με γονείς’’, στο: Μαρκοβίτης, Μ. κ.ά., Διαζύγιο και παιδιά. Ψυχολογικά και Νομικά θέματα, εκδ. διαλλαγή-University Studio Press, α΄ έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1994.    

*                  Αντωνιάδου, Μ., ‘‘Η χρονική περίοδος γύρω από το χωρισμό: συμβουλευτική παρέμβαση’’, στο: Μαρκοβίτης, Μ. κ.ά., Διαζύγιο και παιδιά. Ψυχολογικά και Νομικά θέματα, εκδ. διαλλαγή-University Studio Press, α΄ έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1994.

*                  Bowlby, J., “Attachment and loss”, Volume 2: Separation Anxiety and Anger. Hogarth Press, London. Basic Books, New York, 1973.

*                  Horst, Petri, ‘‘Μεγαλώνοντας χωρίς πατέρα. Το δράμα στη ζωή του παιδιού χωρίς πατέρα’’, εκδ. Θυμάρι, Αθήνα, 2003.

*                  Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Ε., ‘‘Διαζύγιο και παιδιά: Τα θέματα της άσκησης της γονικής μέριμνας και της επικοινωνίας’’, στο: Μαρκοβίτης, Μ. κ.ά.,  Διαζύγιο και παιδιά. Ψυχολογικά και Νομικά θέματα, εκδ. διαλλαγή-University Studio Press, α΄ έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1994.

*                  Λαζαρίδου, Λ., ‘‘Αναμενόμενες αντιδράσεις παιδιών ανάλογα με την ηλικία τους’’,  στο: Μαρκοβίτης, Μ. κ.ά., Διαζύγιο και παιδιά. Ψυχολογικά και Νομικά θέματα, εκδ. διαλλαγή-University Studio Press, α΄ έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1994.

*                  Μαρκοβίτης, Μ., Χριστιανόπουλος, Κ., Κοτζάμπαση, Α., Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Ε., Λαζαρίδου, Λ., Αμπατζόγλου, Γρ., Αντωνιάδου, Μ., ‘‘Διαζύγιο και παιδιά. Ψυχολογικά και Νομικά θέματα’’, εκδ. διαλλαγή-University Studio Press, α΄ έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1994.

*                  Mahler, M., “On human: Symbiosis and the vicissitudes of individuation”, International University Press, Vol. 1, 1968.

*                  Παρασκευόπουλος, Ν. Ι., ‘‘Εξελικτική Ψυχολογία. Η ψυχική ζωή από τη σύλληψη ως την ενηλικίωση. Προγεννητική περίοδος-Βρεφική ηλικία’’, τόμος 1, Αθήνα, χ. χρ.

*                  Παρασκευόπουλος, Ν. Ι., ‘‘Εξελικτική Ψυχολογία. Η ψυχική ζωή από τη σύλληψη ως την ενηλικίωση. Προσχολική ηλικία’’, τόμος 2, Αθήνα, χ. χρ.

*                  Σταύρου, Ε., Χριστογιώργος, Σ. Μ., ‘‘Διαζύγιο’’, στο: Τσιάντης, Γ. κ.ά. (Επιμέλεια), Εισαγωγή στην Παιδοψυχιατρική, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2001.



[1] Πλήρης και εκτενής αναφορά σχετικά με τις νομικές διατάξεις που αφορούν σε θέματα διαζυγίου, επιμέλειας, μέριμνας και επικοινωνίας με το παιδί μετά το διαζύγιο, αποτελεί η εισήγηση της Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη (1994), στο συλλογικό τόμο με θέμα: «Διαζύγιο και παιδιά. Ψυχολογικά και Νομικά θέματα».
[2] Η γνωστή θεωρία του Bowlby για την ανάπτυξη του πρώιμου δεσμού του παιδιού με τη μητέρα, ανίχνευσε τα στάδια και τις επιμέρους φάσεις αυτού του δεσμού (την αρχική φάση ή φάση της διαμαρτυρίας, τη φάση της απελπισίας και την τελική φάση της αδιαφορίας), που ακολουθούν τον αποχωρισμό του βρέφους από τη μητέρα. Σήμερα γίνεται λόγος για επέκταση της θεωρίας αυτής και στη σχέση του παιδιού και με τον πατέρα, αφού και κατά τον αποχωρισμό του από αυτόν παρατηρούνται οι ίδιες συμπεριφορές και αντιδράσεις (βλ. σχετικά, Bowlby, J., “Attachment and loss”, Volume 2: Separation Anxiety and Anger. Hogarth Press, London. Basic Books, New York, 1973).  
[3] Πρόκειται για τη γνωστή θεωρία των αντικειμενοτρόπων σχέσεων. Παραπέμπουμε σχετικά στο: Mahler, M., “On human: Symbiosis and the vicissitudes of individuation”, International University Press, Vol. 1, 1968.